Teckel is een zinderende monoloog die, in navolging van Gisèle Pelicot, de schaamte teruglegt bij de dader. Het legt de schaamte ook bij de omstanders, die de keuze maken om weg te kijken. Begeleid door tienermuziek uit de 2010’s, twee advocaten, en een aantal niet te onderschatten everyday heroes, worstelt een jonge vrouw met de vraag: als je een verhaal bij je draagt waar niemand naar wil luisteren, wat doe je dan?

Content note: In Teckel neemt het hoofdpersonage ons op zoekende wijze mee in haar ervaringen met seksueel kindermisbruik. Ze omschrijft vooral haar heden, de effecten die ze ondervindt als nu volwassen vrouw, maar een aantal keer wordt het misbruik zelf beschreven. Het drogeren van het slachtoffer speelt in dat misbruik eveneens een rol. Er worden ook pogingen tot suïcide besproken, waar het personage uiteindelijk niet mee doorgaat. De toon van de voorstelling is soms zwaar maar vooral hoopvol, met een dosis humor.

Weet dat je altijd terechtkunt bij Centrum Seksueel Geweld of 113 zelfmoordpreventie.