Agenda

In Amsterdam wonen en werken verschillende vrouwen die in feite onzichtbaar zijn voor de maatschappij. Deze ‘onzichtbaarheid’ kent verschillende gezichten, oorzaken en gevolgen. Het betreft vrouwen die verborgen zijn voor de maatschappij omdat zij bijvoorbeeld geen verblijfsstatus/papieren hebben. Daarnaast heb je de vrouwen die thuis worden gehouden en die verborgen zijn omdat zij van hun (schoon)familie niet de maatschappij in mogen. Het SPE gaat in twee bijeenkomsten in op deze problematiek  met verschillende experts, ervaringsdeskundigen en vrouwenorganisaties. De eerste bijeenkomst  gaat over vrouwen zonder papieren en vindt plaats op 4 februari.

Naar schatting leven er circa 7500 vrouwen zonder papieren in Amsterdam. Wat deze vrouwen gemeen hebben is de achtergestelde positie waarin zij zich bevinden. Vrouwen en kinderen die in de illegaliteit zijn beland zijn afgesloten van de meeste Nederlandse voorzieningen en hebben steeds minder toegang tot de reguliere hulpverlening.  Dit leidt er toe  dat de druk op de hulpverlening  van o.a. vrouwenorganisaties toeneemt.In de Expertmeeting van het Servicepunt Emancipatie willen we graag bespreken hoe we de kloof,  die nu tussen de professionele hulpverlening en informele hulpverlening lijkt te ontstaan, kunnen dichten. Tevens willen we bespreken hoe de vrouwenorganisaties elkaar zouden kunnen versterken op het gebied van de hulpverlening aan ongedocumenteerden.

Sinds de jaren negentig zijn de rechten van mensen zonder verblijfsvergunning in Nederland in een snel tempo afgenomen. Vrouwen treft dit op veel specifieke terreinen, met name op het gebied van gezondheid, zwangerschap, de zorg voor kinderen, (seksueel) geweld, arbeid, en juridische positie.De achtergronden van vrouwen zonder verblijfsvergunning in Nederland kunnen heel uiteenlopend zijn. Sommige vrouwen zijn gekomen op zoek naar werk, anderen om bij hun ouders of partner te komen wonen of op de vlucht voor oorlog, geweld of natuurrampen. Sommige vrouwen zijn slachtoffer geworden van vrouwenhandel of een mislukte huwelijksmigratie. Een deel van de vrouwen heeft eerder een asielverzoek ingediend of is in afwachting van één of andere juridische procedure om een verblijfsvergunning te krijgen. Sommige vrouwen leven hier alleen, anderen hebben kinderen en/of een partner.

In Nederland kunnen ongedocumenteerden zich niet verzekeren maar hebben wel recht op alle medische noodzakelijke zorg.  Alle hulpverleners in de eerste lijn (ook verloskundigen en ziekenhuizen) kunnen hun kosten voor medisch noodzakelijke zorg ( deels ) verhalen bij het CVZ. Dit beleid is echter niet bij alle hulpverleners bekend en leidt  soms tot onbetaalde rekeningen. Daarbij kost het taal- en cultuurverschil soms meer tijd en aandacht dan de gemiddelde patiënt/cliënt. Aan de ander kant zorgt wantrouwen, onwetendheid en vrees voor het niet kunnen overleggen van een identiteitsbewijs ervoor dat vrouwen weg blijven bij de reguliere hulpverlening. Zie kiezen er eerder voor een beroep te doen op het informele hulpverlening circuit. Veel van deze hulp wordt verleend door de vrouwenorganisaties. Deze organisaties doen dit veelal op vrijwillige basis en lopen daarbij onder andere tegen de volgende dingen aan;  het gebrek aan voldoende capaciteit; het ontbreken  van de juiste counseling skills, het ontbreken van middelen en soms ook het ontbreken van specifieke kennis.

Deze bijeenkomst wordt georganiseerd i.s.m. het Wereldhuis en Stichting LOS.